Category Archives: Baza wiedzy


Art.4 pkt 16 pod pojęciem ZWIERZĘTA BEZDOMNE – rozumie się przez to zwierzęta domowe lub gospodarskie, które uciekły, zabłąkały się lub zostały porzucone przez człowieka, a nie ma możliwości ustalenia ich właściciela lub innej osoby, pod której opieką trwale dotąd pozostawały.

 

Pewnie nie raz mieliście okazję spotkać błąkającego się kota, bądź kota, który uległ wypadkowi i był ranny.

Co wtedy robić?

Zadbaj o swoje bezpieczeństwo !

  • Zadzwonić po odpowiednie służby (Straż miejska 986, Policja 997, Najbliższe schronisko dla zwierząt)
  • Sprawdź oddech zwierzęcia, przykładając rękę bądź lusterko do jego nosa. (Pies 10-30 oddechów/minuta kot 10-40 uderzeń/minuta)
  • Określ jego puls- środkowy i wskazujący palec połóż wewnątrz uda (pachwina; pies 70-120 uderzeń/minutę, ko 100-140 uderzeń /minutę)
  • W sytuacji, gdy pies/kot nie oddycha? Należy wdmuchiwać powietrze w płuca co kilka sekund, w równych odstępach czasu.
  • Ułóż zwierzę w tzw. pozycji bezpiecznej – na prawym boku z lekko uniesioną głową

Jeśli znajdziesz bezdomnego kota, musisz sobie odpowiedzieć na kilka pytań

  • Czy słusznie oceniasz sytuację? Może to tylko wychodzący kot z sąsiedztwa, którego nie miałeś okazji jeszcze poznać.
  • Jak wygląda sierść kota czy jest zadbana, czy może matowa z różnymi ubytkami?
  • Jak kot zachowuje się wobec Ciebie?
  • Jeśli uznasz, że kot na pewno jest bezdomny, koniecznie udziel mu pomocy!
  • Postaraj się zapewnić mu spokój i nie postępuj zbyt gwałtownie.
  • Nawet najbardziej uroczego, patrzącego błagalnie kociaka nie bierz natychmiast na ręce i nie zanoś go do domu.

 

Gdy już będziesz pewny, że kot nie ma właściciela, a lgnie do człowieka, możesz go zatrzymać i zapewnić mu odpowiednią opiekę, pamiętać musisz o jednym, jak już weźmiesz takiego kota do domu, to NIE MOŻESZ go po czasie porzucić.  Jeśli jest inaczej i nie zdecydujesz się, na przygarniecie porzuconego kota, zgłoś daną sytuację organizacji zajmującej się zwierzętami, następnie wystaw mu miseczkę z wodą i jedzeniem,

Przygotowane: Anna Golska

Koty dożywają 17-tu lat bądź więcej.  Według jednych kot wkracza w starszy wiek z chwilą ukończenia ósmego roku życia. Według innych kocia starość zaczyna się po dziesiątym roku życia. Powiedzenie starość nie radość dotyczy także tych zwierząt.

Pierwsze objawy, że twój kot się starzeje to:

  • Niedokładna toaleta- brzydsze futerko, pojawiają się dredy na grzbiecie i w tylnej części ciała. Brzydka sierść może być też objawem choroby lub efektem złego żywienia (niedoborów pokarmowych).
  • Mniejsza aktywność, więcej czasu  poświęcają na sen
  • Zaczynają pojawiać się kłopoty z widzeniem, zaćma
  • Przewlekła niewydolność nerek to jedna z najczęściej występujących chorób u kotów starszych. Jest nieuleczalna, ale można znacznie spowolnić jej przebieg.
  • Z wiekiem stan kocich zębów i przyzębia pogarsza się – próchnica, twardy kamień, stany zapalne, wypadanie zębów, a co za tym idzie brak apetytu, chudnięcie.
  • Guzki i zmiany nowotworowe, ale spokojnie nie zawsze są to zmiany zagrażające życiu zwierzaka. Warto jednak, z niepokojącymi zmianami wybrać się do lekarza weterynarii na konsultacje.
  • Pojawia się nadczynność tarczycy, również problem ze stawami, zaburzenia pokarmowe czy cukrzyca.

Ze starością nie  wygramy,  możemy jedynie zmniejszyć jej objawy, poprawiać komfort życia pupila, poprzez profilaktykę i leczenie.

Zarówno kot wychodzący, jak i domowy może zostać zaatakowany przez różnego rodzaju pasożyty, dla tego najeży systematycznie odrobaczać swoje pupile.

Pasożyty:

  • zewnętrzne najczęściej spotykane są: kleszcze, pchły, wszy, świerzbowiec

pełnią rolę wektorów (przenoszą niebezpieczne wirusy i bakterie, a także inne pasożyty)

  • wewnętrzne dzielimy na: tasiemce, glisty, pierwotniaki

Ø zagrażają zdrowiu zwierząt

Ø mogą zarażać ludzi.

Tasiemce (płazińce) do organizmu kota dostają się poprzez kontakt z zakażonym owadem, gryzoniem lub zwierzęciem gospodarskim. Koty nie mogą zarazić się tasiemcami od innych kotów!  Objawy: biegunka, pogorszenie się kondycji sierści oraz w skrajnych wypadkach wypadnięcie trzeciej powieki

Glisty-  do zarażenia może dojść poprzez kontakt kotów z innymi kotami, również wewnątrzmacicznie, czyli z matki na kocięta (płód) lub poprzez karmienie. Główne objawy to: wzdęty brzuch, wymioty, biegunka, zmatowienie sierści

Pierwotniaki ( wiciowce) do zarażenia dochodzi drogą pokarmową np. wypijając wodę z zanieczyszczonej cystami giardii kałuży. Zwierzę cierpi na bardzo sile biegunki, czasami z domieszką krwi oraz błony śluzowej pochodzącej z jelit.

U  zdrowych, silnych kotów, nie zawsze będą występować objawy zarobaczenia. Dla tego polecamy regularnie odrobaczać swojego zwierzaka.

Przygotowane: Klaudia Sela

Kot łącznie posiada 18 pazurów, w przednich łapkach po 5 pazurów i po 4 w tylnych łapkach. Pazury rosną przez całe kocie życie. Są twarde, zakrzywione i ostre. Kot ma umiejętność ich chowania – wysuwa je tylko wtedy, kiedy są potrzebne.

Koty wykorzystują pazury nie tylko do polowań i samoobrony. Pazury pomagają utrzymać równowagę, uwolnić od stresu oraz pazurami zaznaczają swój teren. Pazury kota MUSZĄ być ostre, jest to zachowanie wynikające z naturalnych potrzeb.

Jeżeli koty są wychodzące – NIE WOLNO im obcinać pazurów. Są one mu potrzebne do wyrażania naturalnego instynktu.  Jeśli jednak nasz pupil jest kotem typowo domowym, który nie ma możliwości temperowania swoich pazurków na drzewie, nie będzie musiał się po nim wspinać, ani używać ich do polować, można pazurki mu troszkę ukrócić- obcinamy je specjalnymi obcążkami.  Koci pazur, składa się z dwóch części – unerwionej i pozbawionej nerwów – zupełnie tak samo jak nasz. Ważne, by nie obciąć go zbyt krótko!

By zapobiec zniszczeniom naszych mebli i pomóc kotu pozbyć się zbyt długich szponów – powinniśmy skracać pazurek co 3 tygodnie.

Zabieg jest całkowicie bezbolesny. Powinno się go wykonać szybko i sprawnie. Mile widziana nagroda po wykonanym manicure.

NIGDY, ale to nigdy nie można usuwać  pazurków na stałe !

Kastracja, Ubezpłodnienie bezpieczny i wykonywany rutynowo zabieg chirurgiczny, w wyniku którego organizm nie ma możliwości zapładniania albo zajścia w ciążę. Z medycznego punktu widzenia jest to nieodwracalne pozbawienie zdolności rozrodczych.

Kastracja u kota- zalety, wiek, opieka po zabiegu  

Wciąż wzrasta liczba bezdomnych zwierząt, schroniska są przepełnione- są to jedne z wielu powodów, dla których opiekun powinien poddać zabiegowi kastracji swojego kota.

Kastracja ma również pozytywny wpływ na komfort życia zwierzaka, jak i opiekuna. Dzięki zabiegowi koty ograniczają wędrówki, w celu pokrycia samiczki, a co za tym idzie- ogranicza się również głośne miauczenie pod oknami mieszkańców domów i bloków. Zabieg kastracji wpływa korzystnie na charakter kotów- przestają znaczyć teren, są mniej agresywne, nie wszczynają bójek, co zapobiega szerzeniu się różnych chorób. Koty bardziej przywiązują się do terenu, w którym bytują, tym samym są mniej narażone na wypadki komunikacyjne i inne niebezpieczeństwa. Kolejną zaletą jest czynnik zdrowotny, koty wykastrowane żyją dwa razy dłużej. Nie występują nowotwory złośliwe związane z układem rozrodczym.

W jakim wieku kastrować kota?

Lekarze zalecają, by kastracji dokonać możliwie jak najwcześniej, czyli w wieku 6-8 miesięcy. Najczęściej u kotów wychodzących, zabieg przeprowadzany jest jednak wcześniej (w wieku około 8 – 14 tygodni).

Opieka po zabiegu

– Podczas zabiegu obniża się temperatura ciała, dlatego po zabiegu trzeba mu zapewnić ciepłe pomieszczenie, ułożyć blisko kaloryfera lub otulić kocem.

– Po zabiegu, w wyniku narkozy, występują problemy z koordynacją i ospałość, objawy przechodzą po kilku godzinach.

-Dopóki kot nie do końca się wybudzi, nie powinno się go karmić. Może to spowodować problemy z przełykaniem, a nawet zadławienie.

-U kotów po kastracji zwiększa się zapotrzebowanie na kalorie, gwałtownie rośnie apetyt, dla tego jako właściciele nie możemy ulegać prośbą zwierzęcia o jedzenie. Zwiększy to ryzyko wystąpienia nadwagi, a z czasem otyłości.

 

 

Przygotowane: Klaudia Sela

Koty mają odmienny metabolizm niż inne zwierzęta, w tym również psów.

Charakterystyczne cechy to:

– Koty są bezwzględnymi mięsożercami

– Mają zwiększone zapotrzebowanie na białko, w tym aminokwasy egzo- i endogenne.

– Niedobór argininy może prowadzić do encefalopatii wątrobowej (hiperamonemia), w wyniku zaburzeń cyklu mocznikowego, który uzależniony jest od obecności ornityny pochodzącej z argininy.

-Ważnym aminokwasem do prawidłowego funkcjonowania organizmu kotów jest tauryna, aminokwas dostarczany wraz z pokarmem. W wyniku jej niedoboru może dojść do kardiomiopatii rozstrzeniowej oraz zwyrodnienia siatkówki. Wpływa ona również na układ rozrodczy kotki oraz cały przebieg ciąży, rozwój płodów i narodzonych kociąt- w przypadku niedoboru tauryny kocięta rodzą się słabsze, mniejsze i wolniej rosną. Tauryna również wpływa na prawidłowy rozwój ośrodkowego układu nerwowego u młodych, rosnących kotów. U dorosłych osobników bierze udział w przekazywaniu impulsów nerwowych, trawieniu i wchłanianiu tłuszczów. Tauryna powstaje z metioniny i cysteiny, dlatego u kotów występuje zwiększone zapotrzebowanie na te aminokwasy.

– Źródłem energii nie są węglowodany, a białko i tłuszcze. Koty nie produkują amylazy ślinowej, a amylaza trzustkowa produkowana jest w znikomej ilości. Aktywność enzymów trawiennych takich jak sacharoza i laktoza, w jelicie cienkim jest ograniczona.

–  Koty nie wytwarzają witaminy A, muszą ją otrzymywać wraz z pokarmem. Do pokarmów bogatych w witaminę A należą m.in. wątroba czy tran.

– W diecie zawartość białka powinna wynosić 25-40%,

– W diecie zawartość tłuszczu powinna wynosić do 60%,

– Żywienie samym mięsem prowadzi do niedoboru wapnia (zmniejsza się jego ilość w stosunku do fosforu), co jest przyczyną rozwijania się wtórnej nadczynności przytarczyc

– Koty młode, rosnące wymagają większej ilości minerałów, takich jak: wapń (0,8-1,6% w suchej masie) i fosfor (0,6-1,4% w suchej masie). Prawidłowy stosunek wapnia do fosforu to od 1,1 : 1 do 1,5 : 1.

Przygotowane: Klaudia Sela

Na rynku występuje umowny podział karm, w żaden sposób nieregulowany prawnie, określenia, jakie widzimy na opakowaniach:  super, hiper,  ultra premium, premium, super premium nie zobowiązują producenta do wytwarzania wysokiej jakości karmy.

Możemy wyróżnić 4 kategorie karm:

  • Ekonomiczne (marki własne)
  • Podstawowe (popularne, marketowe)
  • Premium
  • Super premium

Karmy ekonomiczne-  jest to tani pokarm o najniższej jakości. Dostępne są w super i hipermarketach oraz dyskontach.  Często są to tzw. marki własne, czyli produkowane dla danego sklepu.

Karmy te charakteryzują się niską strawnością składników odżywczych, porównując do produktów z wyższej półki. Żywienie zwierząt tego typu karmą może prowadzić do zaburzeń żywieniowych ( niedobory mikro i makroskładników) oraz ich nieprawidłowego wzrostu.

Psy nie zawsze akceptują tego typu karmy, zawierają niski poziom tłuszczów, który jest nośnikiem zapachu, przez co produkt staje się mniej smakowity

Karmy podstawowe- inaczej nazywane popularnymi, są powszechnie dostępne, sprzedawane w marketach i innych sklepach, a nawet na stacjach benzynowych.  Są dobrze znane dzięki mediom społecznościowym, telewizji itp. Producenci nastawieni są na reklamę, by ich produkty były powszechnie rozpoznawalne. Deklarują, że karma jest smakowita, różnorodna  w smaku i na dodatek za przystępną cenę.

Produkty te skierowane są to osób nieprzywiązujących wagi do składu karmy, nie czytają etykiet, które znajdują się na produktach. Zazwyczaj kierują się ceną i wygodą, a nie jakością i zdrowym stylem odżywiania, a ładny wygląd (kolorowe granulki) mają jeszcze bardziej zachęcić konsumentów do jej kupna.

Karmy ekonomiczne i podstawowe nazywane są niekiedy standardowymi

Karmy premium –  produkty te występują w różnych wersjach i gramaturach.  W obrębie danej marki możemy znaleźć, karmę wyprodukowaną pod kątem różnych potrzeb i dostosowane do danego etapu życia psa, np. karma dla psów pracujących, dorosłych, szczeniaków, seniorów, z alergiami, dla psów małych i dużych. Karma ta jest skierowana dla właścicieli psów, którzy są bardziej świadomi i dla których istotna jest wysoka jakość składników, a cena staje się kwestią drugorzędną. Składniki używane do produkcji danej paszy są lepszej jakości, co przekłada się na wyższą strawność. Właściciel, karmiąc swojego pupila taką karmą, może zauważyć mniejszą objętość i lepszą jakość stola.

Cena tego typu karmy jest wyższa, jednak są to produkty w większości wysoko strawne i mają wyższą wartość kaloryczną i podaje jej się mniej niż tańszych karm typu ekonomicznego i podstawowego.

Do tego typu karm, zazwyczaj dodaje się dodatki funkcjonalne, np. siarczan chondroityny lub glukozaminy, prebiotyki czy źródła kwasów tłuszczowych omega-3.

Karmy super premium – Od karmy premium różnią się ceną, która jest najwyższa wśród wymienionych kategorii karm. Dostępna jest tylko w specjalistycznych punktach sprzedaży (gabinety weterynaryjne, sklepy zoologiczne). Są to tzw. produkty ekskluzywne, skierowane do właścicieli zwierząt, którzy mają wysoką świadomość potrzeb swoich pupili. Do danego opakowania dołączana jest broszurka, z informacją odnośnie prawidłowego żywienia czworonożnych przyjaciół.

 

Źródło: https://karolinaholda.com/segmenty-jakosciowe-karm/

Przygotowane: Klaudia Sela

Nie jest groźna dla człowieka i innych gatunków zwierząt!

Zakaźne zapalenie otrzewnej kotów jest jedną z głównych przyczyn śmiertelności na tle zakaźnym u młodych kotów
(od 2-msc życia do ok. 2/3 lat). Wywoływany jest przez koronawirus kotów – FcoV (ang. feline coronavirus).

Jest to choroba, w wyniku której rozwija się uogólniony stan zapalny.

Objawy:

  • nawracająca gorączka,
  • spadek masy ciała,
  • osowiałość,
  • osłabienie organizmu,
  • tworzenie się ziarniaków w narządach,
  • występować może wysięk w jamach ciała.

Chorobę tą dzielimy na dwa biotypy:

  • Biotyp jelitowy– rozpowszechniony wśród kotów, ok 50% kotów domowych posiada jego przeciwciała, co świadczy o tym, że miały kontakt z wirusem, w hodowlach współczynnik ten wynosi 80-90%.
    Wirus wydalany jest głównie z kałem.
    Biotyp jelitowy wywołuje lekkie biegunki, a nawet zakażenia bezobjawowe.
    Wydaje się być zupełnie niegroźny. Jednak w wyniku mutacji może się przerodzić w:
  • Biotyp wywołujący FIP– tzw. biotyp „fipogenny”, namnaża się nie tylko w jelitach, ale również w monocytach i makrofagach. Co sprawia, że wirus rozsiewa się po całym organizmie.
    Organizm chcąc zwalczyć wirusa, pobudza układ immunologiczny do uwolnienia mediatorów zapalnych, i pojawia się stan zapalny w obrębie naczyń krwionośnych. Dochodzi do powstania ziarniniaków w różnych narządach (nerkach, wątrobie, jelitach, śledzionie, układzie nerwowym, a nawet w oczach).
    Stanowi zapalnemu może towarzyszyć gromadzenie się wysięku w jamach ciała: w jamie otrzewnej i opłucnej.

Przyczyny:

Główną przyczyną mutacji wirusa w organizmie jest stres oraz niska odporność, np.: zabiegi, urazy, zmiana właściciela, pobyt w hoteliku… W grupie kotów występuje większe ryzyko zakażenia się chorobą poprzez kał, ślinę i inne wydzieliny.

Diagnostyka i rozpoznanie:

  • Na podstawie badania płynu pobranego z jam ciała
  • Badanie hematologiczne- obniżony poziom leukocytów, podwyższony poziom neutrofili, występować może łagodna niedokrwistość
  • Badanie biochemiczne- obniżony stosunek albumin do globulin, podwyższony poziom bilirubiny, występować może zwiększenie aktywności enzymów wątrobowych

Źródło: link

Przygotowane: Klaudia Sela

Nie stwarza zagrożenia dla człowieka i innych gatunków zwierząt!

Koty zarażają się najczęściej przez kontakt bezpośredni.
Głównym źródłem zakażenia jest kocia ślina. Jedzenie i picie ze wspólnej miski, jak i wzajemna toaleta kotów zwiększa ryzyko przenoszenia wirusa pomiędzy osobnikami. Wirus kociej białaczki wydalany jest również wraz z moczem, kałem i mlekiem, ale te drogi zakażenia stanowią mniejsze ryzyko zakażenia.

Największą rolę w ochronie przed zakażeniem odgrywa kondycja układu odpornościowego kota. Dlatego też najbardziej podatne na infekcję są kocięta młode, do 16 tyg. życia.

Objawy: Obniżenie odporności, infekcje układu oddechowego, infekcje przewodu pokarmowego i  infekcje dolnych dróg moczowych, a nawet infekcje układu rozrodczego. Bardzo charakterystyczne jest zapalenie dziąseł. Niepokój powinny też wzbudzić bledsze błony śluzowe i spojówki kocich oczu. W wyniku anemii rozwijać się będzie osowiałość i ospałość, niechęć do zabawy, marny apetyt i postępujące chudnięcie.

Jak zmniejszyć ryzyko zachorowania:

  • Ograniczyć kontakt naszego podopiecznego z innymi, nieznanymi (czyli potencjalnie chorymi) kotami- najlepiej jak kot jest niewychodzący
  • Unikać karmienia ze wspólnych miseczek

Jeżeli nasz kot zachorował na FelV należy zachować ostrożność, najlepiej trzymać go w domu, by zapobiec rozprzestrzenianiu się wirusa.  Jeżeli nie ma takiej możliwości to kot powinien zostać poddany kastracji i sterylizacji, nie tylko przez ślinę dochodzi do zarażenia. Ponieważ choroba, zwłaszcza w początkowym okresie od zakażenia przebiega właściwie bezobjawowo, lub objawy kliniczne są wielce niespecyficzne, warto wykonać badanie, stwierdzające lub wykluczające zakażenie naszego kota.

Przygotowane: Klaudia Sela

FIV, czyli wirus nabytego niedoboru immunologicznego to kocia odmiana ludzkiego wirusa HIV. Oznacza, że zwierzę, podobnie jak chory na AIDS człowiek, ma niedobór odporności, zagrażający jego życiu i zdrowiu.
FIV Nie stanowi zagrożenia dla człowieka, psa i innych zwierząt !
Chorobę wywołuje wirus z rodziny retrowirusów, więc schorzenie dotyczy głównie młodych, wychodzących i walczących samców. Może się to przydarzyć również walecznej kotce, bowiem wirus przenosi się przez ślinę w kontakcie z krwią, a więc w wyniku pogryzień.
Musi dojść jednak do bliskiego agresywnego kontaktu, by nastąpiło jego przekazanie. Samo przebywanie kotów w jednym pomieszczeniu bez bliższych kontaktów niesie niewielkie zagrożenie. Aczkolwiek wirus jest obecny także w innych wydzielinach organizmu: moczu, mleku, nasieniu.
Na szczęście wirus ten bardzo szybko ginie, w warunkach naturalnych wysycha. Trudno go przenieść na ubraniu. Zabijają go też zwykłe środki czystościowe.
Jeżeli zauważysz niepokojące symptomy (nawracające infekcje, osłabienie, ciągłe stany zapalne) mogące wskazywać na FIV. Skontaktuj się z lekarzem, on wykona test diagnostyczny z krwi na obecność określonych białek. Wynik otrzymamy po ok. 10 minutach.

Etapy rozwoju kociego AIDS

  • Etap pierwszy – okres wiremii (czyli obecności wirusa we krwi) występuje w około sześćdziesiąt dni od zakażenia: powiększają się węzły chłonne obwodowe (podżuchwowe, podkolanowe, przed łopatkowe), może wystąpić gorączka, brak apetytu, czasem osłabienie. Jeśli objawy nie są nasilone, opiekun może ich nawet nie zauważyć
  • Etap drugi, faza latentna (bezobjawowa) –  Faza ta może trwać bardzo długo – kilka miesięcy, a nawet lat. W tym czasie kot staje się nosicielem wirusa i kontakt z nim może stanowić zagrożenie dla innych kotów.
  • Etap trzeci – stadium terminalne, charakteryzuje się pogorszeniem się stanu zdrowia zwierzęcia. Charakterystyczne objawy tej fazy to: powiększone węzły chłonne, ospałość, problemy z jedzeniem
  • Etap czwarty FIV- niepokojące objawy, najczęściej na tym etapie koty trafiają do weterynarza. Charakterystyczne objawy to: zakażenia skóry, problemy z zębami i dziąsłami, problemy ze stronny układu pokarmowego, infekcje górnych dróg oddechowych, brak apetytu i spadek wagi
  • Etap piąty FIV- widoczne osłabienie kota, wykończenie organizmu. Do objawów dochodzi: niewydolność nerek, wątroby lub serca. Najczęściej na tym etapie dochodzi do śmierci albo eutanazji.

FIV jest to choroba wirusowa, której nie da się wyleczyć. Można jednak leczyć jej powikłania, a dokładnie infekcje, które wywołuje powodowany przez nią brak odporności na wirusy i bakterie. Chory kot wymaga opieki weterynaryjnej oraz odpowiedniej diety, która wzmocni osłabiony organizm. Zalecana jest suplementacja wzmacniająca układ immunologiczny. Zapewnić trzeba kotu jak najlepsze warunki życia, bez niepotrzebnego stresu. Najlepiej by kot był niewychodzący, zapobiegnie to zakażeniu innych kotów. W domu najlepiej trzymać tylko chorego kota bądź wraz z innymi chorymi kotami. Miski i kuwety trzeba często wyparzać – wirus FIV ginie w temperaturze  60°C.

 

Źródło link.

 

Przygotowane: Klaudia Sela